Παρατίθενται παρακάτω μερικές σκέψεις μου, για το φορολογικό σύστημα, που είχα διαβιβάσει με e-mail στις 23-11-2009 στον Υπουργό Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου.

Κύριε Παπακωνσταντίνου, Υπουργέ των Οικονομικών.

Παίρνω το θάρρος να επικοινωνήσω μαζί σας, αφενός γιατί σας άκουσα να λέτε σε μια τηλεοπτική εκπομπή ότι επιθυμείτε την επικοινωνία με τους πολίτες για να ακούτε γνώμες και νέες ιδέες, και αφετέρου γιατί είναι και δική μου επιθυμία. Θα ήθελα λοιπόν να διατυπώσω μερικές σκέψεις σχετικές με το φορολογικό σύστημα που χρόνια τώρα στη Χώρα μας ταλαιπωρεί τόσο το κράτος, όσο και τους πολίτες. Δεν θα αναπτύξω φυσικά ένα ολοκληρωμένο φορολογικό σύστημα, θα διατυπώσω όμως μερικές θέσεις και απόψεις μου, οι οποίες ίσως σας φανούν χρήσιμες.
1) Το φορολογικό σύστημα που διέπει τόσο τα νομικά πρόσωπα, όσο και το σύνολο των φυσικών προσώπων, πέραν του ότι πρέπει να είναι δίκαιο, πρέπει να είναι «πάγιο» και να ισχύει για μεγάλα χρονικά διαστήματα ετών, ώστε οι φορολογούμενοι να γνωρίζουν τι έχουν να πληρώσουν για φόρους μεσομακροπρόθεσμα, και κυρίως οι πάσης φύσεως επενδυτές, χωρίς τον κίνδυνο του αιφνιδιασμού, που οπωσδήποτε επηρεάζει τη ρευστότητα και τη δράση τους, αλλά και τη φορολογική τους συνείδηση και την εμπιστοσύνη τους στο σύστημα.
2) Πρέπει να περιορισθεί η φορολογική πολυνομία, αλλά και ο αριθμός των πάσης φύσεως φορολογιών. Οι φορολογίες να είναι λίγες και ίσως υψηλότερες, χωρίς αυτές να αυξομειώνονται από κάθε κυβέρνηση ή από κάθε υπουργό οποτεδήποτε, και οι νόμοι απλοί και κατανοητοί από τους πολίτες και απόλυτα κωδικοποιημένοι. Ο μικρός αριθμός των φορολογιών θα περιορίσει το κόστος είσπραξης των αρμόδιων αρχών, αλλά και των ίδιων των φορολογουμένων, και θα κάνει περισσότερο αποτελεσματικούς τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.
3) Να περιληφθούν στη διδακτέα ύλη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, υποχρεωτικά, μαθήματα «δημόσιας οικονομικής», ώστε οι πολίτες να γνωρίζουν, έστω στοιχειωδώς, έννοιες της δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους, με τις οποίες κατακλύζονται καθημερινά, όπως ‘δημόσιο έλλειμμα’, ‘δημόσιο χρέος’, ‘εκτέλεση προϋπολογισμού’, ‘ελαστικές και ανελαστικές δαπάνες’, ‘δημόσια έσοδα – έξοδα’, ‘ακαθάριστο εθνικό προϊόν’, κυρίως όμως να γνωρίζει ο κάθε πολίτης από τη νεαρή του ηλικία για τη σημασία της φορολογίας που του επιβάλλεται και την κοινωνική λειτουργία του φόρου και τις επιπτώσεις του στην εύρυθμη ή μη λειτουργία του κράτους.
4) Η υπαγωγή όλων ανεξαιρέτως των εισοδημάτων φυσικών προσώπων σε μια ενιαία και προοδευτική φορολογική κλίμακα, όπως ήδη ανακοινώσατε, είναι προς την σωστή κατεύθυνση, η οποία όμως θα πρέπει να ελαφρύνει τα χαμηλά εισοδήματα και να επιβαρύνει τα υψηλά, αλλά κυρίως στη πράξη να μην διαπιστωθεί και πάλι, ότι οι εξαιρέσεις υπερτερούν του κανόνα. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής, για τα πολύ υψηλά εισοδηματικά κλιμάκια, τα οποία προέρχονται κυρίως από διανεμόμενα κέρδη επιχειρήσεων, κατά την άποψή μου θα πρέπει να φθάνει και το 55%, για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης.
5) Ο φορολογικός συντελεστής των νομικών προσώπων, όλων των εταιρικών μορφών, πρέπει να είναι ο ίδιος, χωρίς διακρίσεις. Για τα αδιανέμητα κέρδη των εταιριών ο υφιστάμενος φορολογικός συντελεστής 25%, φαίνεται δίκαιος, πρέπει όμως να εκδηλωθεί πρόθεση της κυβέρνησης, καθόλου επικοινωνιακή, ότι ο συντελεστής θα βαίνει μειούμενος μέχρι το επίπεδο του 20%, ανάλογα με τη βελτίωση των οικονομικών του κράτους. Το μέτρο αυτό θα βοηθήσει την επιχειρηματικότητα των πολιτών, με όλες τις ευεργετικές της συνέπειες.
6) Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, γίνεται συνήθως με ελεγκτικούς μηχανισμούς τελείως αναποτελεσματικούς. Ειδικές ελεγκτικές υπηρεσίες, ηλεκτρονικές διασταυρώσεις, τεκμήρια, πόθεν έσχες, και άλλα παρόμοια μέτρα δεν επέφεραν κανένα αποτέλεσμα. Δεν πέτυχαν γιατί πρώτο, οι πολίτες δεν νιώθουν έστω την ελάχιστη ανταποδοτικότητα των φόρων που πληρώνουν και δεύτερο, και το σπουδαιότερο, απώλεσαν ή δεν έχουν την απαιτούμενη φορολογική συνείδηση που δεν μπόρεσαν οι κυβερνήσεις να τους μεταδώσουν. Συνήθως οι πολίτες αποδίδουν την φοροδιαφυγή, γιατί έτσι γαλουχήθηκαν, στους ‘πλούσιους’, στους βιομηχάνους, στους εφοπλιστές, στους μεγάλους επιχειρηματίες, με αποτέλεσμα να αδιαφορούν για τη φοροδιαφυγή της καθημερινότητας. Έτσι οι πολίτες καταναλωτές δεν ζητούν και οι πολίτες ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες δεν εκδίδουν τα προβλεπόμενα από το νόμο φορολογικά στοιχεία (τιμολόγια, αποδείξεις κλπ). Γιατροί, δικηγόροι, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, μηχανικοί, καφενεία, ταβέρνες, εστιατόρια, μικρά και μεσαία καταστήματα ρουχισμού και υπόδησης κλπ, όλοι μεν φορολογούμενοι πολίτες της ‘διπλανής πόρτας’, προσφέρουν δε ελάχιστα στα φορολογικά έσοδα του κράτους, με απώλειες τεράστιες από ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος. Προτείνω λοιπόν μεταξύ των μέτρων που προτίθεστε να πάρετε για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, να περιλάβετε και την ‘αφύπνιση’ των πολιτών με το σύνθημα ‘όχι αγορές και λήψη υπηρεσιών χωρίς απόδειξη’, ασχέτως αν αυτές εκπίπτονται ή όχι. Επιτέλους να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Να βγείτε εσείς, ο πρωθυπουργός, άλλοι συναρμόδιοι υπουργοί και βουλευτές στις τηλεοράσεις και στα υπόλοιπα ΜΜΕ, με διαφημιστικά spots κλπ, και να ζητήσετε ευθέως από όλους τους πολίτες να ζητούν αποδείξεις και να τους εξηγήσετε τους λόγους που το κάνετε αυτό. Επίσης θετικό μέτρο προς την κατεύθυνση αυτή είναι η συνεχής εποπτεία των ελεγκτικών αρχών επί μονίμου βάσεως στην αγορά (όχι ‘σαφάρι’, όπως συνηθίζεται να λέγεται) και να επανέλθει η συνυπευθυνότητα των καταναλωτών στο παράπτωμα της μη έκδοσης αποδείξεων. Τέλος κατά την άποψή μου η ίδρυση μιας ‘Οικονομικής Αστυνομίας’ με νέα, ικανά και αδιάφθορα άτομα, θα βοηθούσε πιστεύω άμεσα και αποτελεσματικά στην πάταξη της φοροδιαφυγής.
7) Σχετικά με την επιβολή του ΕΤΑΚ, είπατε ότι θα το καταργήσετε και θα το αντικαταστήσετε με το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Εδώ μπορεί να γίνει μία παρατήρηση, αντιγραφειοκρατικού χαρακτήρα. Γιατί να καταργήσετε το ΕΤΑΚ και να κάνετε νέο νόμο, αφού μπορείτε με μια απλή τροποποίηση του υφιστάμενου νόμου, να απαλλάξετε τις μικρές ιδιοκτησίες με μηδενικό συντελεστή και να επιβαρύνετε τις μεγάλες με έναν αυξανόμενο προοδευτικό συντελεστή, που θα επιφέρει ίδιο εισπρακτικό αποτέλεσμα, όπως το επιθυμείτε, με το ΦΜΑΠ. Βέβαια προσωπικά πιστεύω ότι το τέλος (φόρος) αυτό πρέπει να καταργηθεί γιατί είναι τελείως άδικο, αφού ‘τιμωρεί’ εφ’ όρου ζωής κυρίως τους οικογενειάρχες πολίτες που με στερήσεις και δανειακές επιβαρύνσεις προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ακίνητη περιουσία για τους ίδιους και τα παιδιά τους ή την οικογένειά τους γενικότερα, διαθέτοντας όλες τους τις οικονομίες συνήθως και τις εφ’ άπαξ αποζημιώσεις τους λόγω συνταξιοδότησης. Τιμωρείται δηλαδή ο έντιμος πολίτης που όπως φαίνεται ‘ατυχώς’ επενδύει σε ακίνητα, ενώ αντίθετα άλλος πολίτης με τα ίδια ή και περισσότερα εισοδήματα δεν επιβαρύνεται με κανένα πρόσθετο φόρο, επειδή ξοδεύει τα εισοδήματά του σε καταναλωτικά αγαθά, κινητά πράγματα, ή υπηρεσίες. Επίσης ο νόμος του ΕΤΑΚ εμπεριέχει πολλές αδικίες, όπως, πρώτο, επιβάλλεται επί των δικαιωμάτων και όχι επί των ακινήτων, με αποτέλεσμα το ίδιο ακίνητο, επί του οποίου υφίσταται το δικαίωμα της ψιλής κυριότητας και της επικαρπίας να επιβαρύνεται για παράδειγμα δύο φορές με ΕΤΑΚ, μια για την ψιλή κυριότητα και μια για την επικαρπία, δεύτερο, σε περιπτώσεις δικαιωμάτων εξ αδιαιρέτου κυριότητος, απαλλάσσεται από το ΕΤΑΚ το τμήμα μόνο του δικαιώματος με την μεγαλύτερη αξία, πράγμα που σημαίνει ότι αν ένα παιδί μετά από γονική παροχή κατέχει ψιλή κυριότητα εξ’ αδιαιρέτου με ποσοστό 33% στο καθένα από τρία διαφορετικά κτίσματα, απαλλάσσεται από το ΕΤΑΚ μόνο για την μεγαλύτερη αξία του ενός κτίσματος (33%) και καταβάλλει για τα υπόλοιπα δύο κτίσματα (66%). Κύριε Υπουργέ, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη δυνατότητα που μου δώσατε να επικοινωνήσω μαζί σας και ευελπιστώ ότι κάποιες από τις πιο πάνω σκέψεις μου θα προσθέσουν ένα μικρό λιθαράκι στην υιοθέτηση ενδεδειγμένων λύσεων στα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Χώρα.

Καλκόβαλης Ιωάννης Οικονομολόγος ( Συνταξιούχος πλέον )

Θεσσαλονίκη 23-11-2009

Σκέψεις για μια πιο αντιπροσωπευτική Δημοκρατία

"Σκέψεις για μια πιο αντιπροσωπευτική Δημοκρατία"

Σε συνέχεια του ιστολογίου μου που αναρτήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2009, με θέμα " σκέψεις για μια Δημοκρατία χωρίς κόμματα ", θα ήθελα να προχωρήσω με μερικές ακόμη σκέψεις για μια περισσότερο βαθιά, άμεση και αντιπροσωπευτικότερη δημοκρατία.

Ως γνωστό το πολίτευμα της Χώρας μας είναι προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία (άρθρο 1 του Συντάγματος).

Πρόεδρος της δημοκρατίας μπορεί να εκλεγεί όποιος είναι Έλληνας πολίτης (άρθρο 31 του Συντάγματος).

Η εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας γίνεται από τη βουλή με ονομαστική ψηφοφορία (άρθρο 32 του Συντάγματος).

Ο πρόεδρος της δημοκρατίας πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του (σύμφωνα με το άρθρο 33 του Συντάγματος), δίνει ενώπιον της βουλής τον ακόλουθο όρκο : " ορκίζομαι στο όνομα της αγίας και ομοούσιας και αδιαίρετης τριάδας να ......".

Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός (άρθρο 13 του Συντάγματος).

Οι βουλευτές πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνουν ... τον ακόλουθο όρκο : " ορκίζομαι στο όνομα της αγίας και ομοούσιας και αδιαίρετης τριάδας να ..." ( άρθρο 59 του Συντάγματος).

Αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι βουλευτές δίνουν τον ίδιο όρκο σύμφωνα με τον τύπο της δικής τους θρησκείας ή του δικού τους δόγματος (άρθρο 59 του Συντάγματος).

Θα ήθελα βασιζόμενος στις πιο πάνω διατάξεις του Συντάγματός μας να κάνω μερικές σκέψεις που προφανώς να βοηθήσουν στο μέλλον για την καθιέρωση στη Χώρα μας, μιας βαθύτερης και αντιπροσωπευτικότερης δημοκρατίας.

Πρώτο, η εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας από τη βουλή, γίνεται από την μεταπολίτευση και μετά, αποκλειστικά από τα κόμματα, ύστερα από πρότασή τους, και αναδεικνύεται φυσικά το πρόσωπο που προτείνεται από των κυβερνών κόμμα. 'Οπως γίνεται αντιληπτό κανείς απλός, αλλά καταξιωμένος και ικανός Έλληνας πολίτης δεν έκανε χρήση του δικαιώματος του "εκλέγεσθαι" και ούτε πρόκειται να γίνει με το σύστημα εκλογής προέδρου, όπως ισχύει, οι δε πολίτες βρίσκονται στη θέση του θεατή, αδυνατώντας να συμμετάσχουν ενεργά στην εκλογή του ανωτάτου άρχοντος, απεμπολώντας φυσικά το αναφαίρετο δικαίωμά τους του "εκλέγειν". Στην ουσία δηλαδή ο ανώτατος άρχοντας της Χώρας εκλέγεται ερήμην του λαού της.

Δεύτερο, λόγω του τρόπου με τον οποίο γίνεται η εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας, συχνά παρατηρείται το φαινόμενο να γίνεται ο θεσμός αντικείμενο παιχνιδιών εξουσίας μεταξύ των κομμάτων.

Τρίτο, σύμφωνα με τον τύπο του όρκου που ορίζεται στο άρθρο 33 του συντάγματος, τον οποίο υποχρεούται να δίνει ο πρόεδρος της δημοκρατίας πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, κατά την άποψή μου, έμμεσα όμως πλην σαφώς αποκλείονται όλοι οι Έλληνες από το αξίωμα του ανωτάτου άρχοντα, αν δεν πιστεύουν στην ανατολική ορθόδοξη εκκλησία του Χριστού, παρά το γεγονός ότι η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης προστατεύεται ρητά από το Σύνταγμα (άρθρο 13). Αντίθετα δεν υφίσταται παρόμοιο κώλυμα για το βουλευτικό αξίωμα των αλλόθρησκων ή ετερόδοξων πολιτών.

Βασιζόμενος στις πιο πάνω παρατηρήσεις θα προσπαθήσω περιγραμματικά να διατυπώσω μια πρόταση, με αποκλειστικό γνώμονα την πεποίθησή μου ότι μπορεί κάποτε να συμβάλλει στην καθιέρωση μιας πιο άμεσης και αντιπροσωπευτικότερης δημοκρατίας στη Χώρα μας.

1) Ο πρόεδρος της δημοκρατίας να εκλέγεται άμεσα από το λαό με εκλογές που θα προκηρύσσονται κάθε πέντε χρόνια, λαμβάνοντας το 50% των ψήφων του λαού πλέον μιας.

2) Κάθε Έλληνας πολίτης έχει το δικαίωμα να εκλέγεται πρόεδρος της δημοκρατίας, εφόσον εκδηλώσει ενδιαφέρον, τηρώντας τις απαιτούμενες διατυπώσεις, ανεξαρτήτως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.

3) Το πολίτευμα της Ελλάδας θα είναι αυτό της Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

4) Ο όρκος που θα είναι υποχρεωμένος να δίνει ο πρόεδρος της δημοκρατίας , πριν αναλάβει την άσκηση των καθηκόντων του, ενώπιον της βουλής, θα είναι πάντοτε ο ίδιος, σύμφωνα με τον τύπο των θρησκευτικών ή των δογματικών του πεποιθήσεων. Θα μπορούσε στο σύνταγμα, εναλλακτικά, να προβλέπεται η δυνατότητα ορκωμοσίας του προέδρου της δημοκρατίας, με πολιτικό όρκο, ενώπιον της βουλής, παριστάμενης της ανώτατης δικαστικής αρχής , εφόσον τούτος το επιθυμεί.

5) Ο πρόεδρος της δημοκρατίας, ως εκλεγμένος απ' ευθείας από το λαό, να έχει περισσότερες εξουσίες, τουλάχιστο αυτές που του έδινε το σύνταγμα του 1975, ώστε να αποδεσμευτεί το πολιτικό μας σύστημα από τον πρωθυπουργικό συγκεντρωτισμό των εξουσιών.

Η παραπάνω πρόταση φυσικά, για την υλοποίησή της, προϋποθέτει αποκλειστικά τη μεταρρυθμιστική βούληση του λαού. Απαιτείται άλλωστε κατά την άποψή μου, δημόσια διαβούλευση και προηγούμενη επιστημονική τεκμηρίωση. Κλείνοντας την ανάρτησή μου αυτή θα ήθελα να εκφράσω και μια τελευταία σκέψη, η οποία συμπυκνούται σε μια παράκληση προς τα πολιτικά κόμματα, για ριζική αναθεώρηση του συντάγματος, ώστε να γίνει το σύνταγμά μας βαθιά δημοκρατικό, σύγχρονο και προσανατολισμένο στον άνθρωπο, στους πολίτες αυτής της Χώρας.

Σκέψεις για μια Δημοκρατία χωρίς κόμματα

"Σκέψεις για μια Δημοκρατία χωρίς κόμματα"

Οι σκέψεις που θα ακολουθήσουν σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρηθούν "αντικαθεστωτικές". Αντίθετα πιστεύω ότι θα αποτελέσουν μία εκ βαθέων αναθεώρηση του πολιτικού μας συστήματος "για περισσότερη και αντιπροσωπευτικότερη Δημοκρατία".

Η μέχρι σήμερα διακυβέρνηση της Χώρας με τα κόμματα να εναλλάσσονται στην εξουσία δεν νομίζω ότι απέδωσε τα καλύτερα αποτελέσματα. Επέφερε μίση, διχασμούς, εμφυλίους πολέμους, "χρωματισμό" των πολιτών. Ακούμε, βλέπουμε, νοιώθουμε, διαισθανόμαστε και διαβάζουμε τόσα που αναρωτιέται κανείς αν έστω και κάτι παρέμεινε όρθιο σ` αυτή τη Χώρα. Χρηματισμοί, παράνομες και καταχρηστικές πράξεις δικαστών, ανικανότητα της αστυνομίας, χρηματισμοί εφοριακών, "μίζες" σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης, αδιαφάνεια στις προμήθειες του δημοσίου και σε όλους τους τομείς γενικότερα, χειραγώγηση πολιτικών, συμφέροντα, ενδιάμεσοι, "νταβατσίδες", φακελάκια στο χώρο της υγείας, ακατάλληλα για την υγεία των πολιτών προϊόντα, παραπαιδεία, παραοικονομία, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή, αναξιοκρατία, ρουσφετολογία, ναρκωτικά, σκάνδαλα, γραφειοκρατία κλπ, κλπ, κλπ.

Αποτέλεσμα :

Φτώχεια, ανισοκατανομή του πλούτου υπέρ των ολίγων, υπανάπτυξη, έλλειψη κοινωνικού κράτους, ανεργία, ανασφάλεια του πολίτη, εγκατάλειψη της παιδείας, της υγείας, της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αντιφατική εργατική νομοθεσία, δημοσιονομικά ελλείμματα, υπέρογκος δανεισμός, αδιαφορία για το περιβάλλον, ανυπαρξία μεγάλων δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων, αποτυχημένη αναδιαρθρωτική γεωργική πολιτική, αδύναμη οικονομία, έλλειψη σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος τόσο για τα φυσικά πρόσωπα όσο και για τα νομικά, μη ανταγωνιστικά προϊόντα, μη ορθολογικά οργανωμένο και υπέρογκο κράτος, αλλά κυρίως η καθιέρωση ενός πελατειακού κομματικού συστήματος και ο διαχωρισμός των πολιτών σε δικούς μας και δικούς τους, πολιτικό χρήμα, κλπ, κλπ, κλπ.

Κατά την ταπεινή μου άποψη όλα τα πιο πάνω έχουν την αφετηρία τους στα πολιτικά κόμματα, παρά το γεγονός ότι η ύπαρξή τους, σύμφωνα με το σύνταγμα της Χώρας, οφείλει να εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Μόνο που η οργάνωσή τους και η δράση τους κάθε άλλο από δημοκρατική μπορεί να χαρακτηρισθεί.

Επιγραμματικά :

Ο αρχηγός των κομμάτων διαθέτει υπερεξουσίες που αγγίζουν τα όρια του "δικτατορισμού". Σαν πρωθυπουργός διορίζει και παύει τους υπουργούς της κυβέρνησής του όταν και όποτε αυτός το επιθυμεί. Είναι στη δική του αποκλειστική ευθύνη η κατάρτιση των εκλογικών ψηφοδελτίων. Ορίζει τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων επικρατείας και ευρωβουλής και την εκλόγιμη θέση των υπόλοιπων υποψηφίων. Οι υπουργοί διορίζουν προέδρους και μέλη επιτροπών της αποκλειστικής αρεσκείας τους. Το ίδιο πράττουν και για τα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών και νομικών προσώπων που ανήκουν στο δημόσιο. Οι υποψηφιότητες για την τοπική αυτοδιοίκηση ορίζονται από τα επιτελεία των κομμάτων υπό την αποκλειστική έγκριση του αρχηγού του κόμματος. Οι περιφερειάρχες επίσης επιλέγονται αποκλειστικά από το εκάστοτε κυβερνών κόμμα. Διορισμοί από το "παράθυρο" των ημετέρων, κατά το πλείστον αναξιοκρατικά. Αδιαφάνεια στα οικονομικά των κομμάτων. Εισροή οικονομικών ενισχύσεων στα κόμματα από ανέλεγκτες πηγές. Τήρηση ανεπίσημων και ανέλεγκτων λογιστικών βιβλίων από δημόσια αρχή.

Συμπέρασμα - Πρόταση :

Ως εκ τούτου λοιπόν η ύπαρξη των κομμάτων καταστρατηγεί βάναυσα το αναφαίρετο και ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα των πολιτών "του εκλέγειν και εκλέγεσθαι". Τα εκατομμύρια των πολιτών που προσέρχονται στις κάλπες για να εκλέξουν τον εκπρόσωπό τους στη βουλή και στη συνέχεια στην κυβέρνηση ή τους τοπικούς άρχοντες, καλούνται να επιλέξουν μερικούς απ` αυτούς που άλλοι ερήμην τους έχουν ήδη επιλέξει. Φυσικά δεν μπορεί να γίνει λόγος για τους ανεξάρτητους υποψηφίους, λόγω και του εκάστοτε, μόνιμα αυξημένης αναλογικής, ισχύοντος εκλογικού νόμου. Όσο δε για το δικαίωμα του "εκλέγεσθαι" ούτε λόγος να γίνεται, αφού αυτό καθίσταται σχεδόν απαγορευτικό για τους πολίτες, αν δεν είναι μέλη κάποιου κόμματος. Είναι αδιανόητο να ζητήσουν στη Χώρα μας, την ψήφο του ελληνικού λαού, καταξιωμένα άτομα, αν δεν ανήκουν σε κόμμα.

Επειδή πιστεύω ότι τα παραπάνω πλήττουν βάναυσα τη Δημοκρατία και περιορίζουν σοβαρά την ελεύθερη βούληση του λαού μας, περιγραμματικά προτείνονται :

- η κατάργηση των κομμάτων, με τροποποίηση των σχετικών άρθρων του Συντάγματος,

- ο αριθμός των βουλευτών να περιορισθεί στους 150,

- οι βουλευτές και οι τοπικοί άρχοντες να εκλέγονται με ενιαίο ψηφοδέλτιο κατά εκλογική περιφέρεια, με απόλυτη σειρά κατάταξης, σύμφωνα με τους σταυρούς προτίμησης του λαού,

- η επικράτεια να διαιρεθεί σε μικρές εκλογικές περιφέρειες για να υπάρχει αμεσότητα μεταξύ εκλογέων και εκλεγομένων βουλευτών,

- κάθε περιφέρεια να μην εκλέγει περισσότερους από δύο βουλευτές,

- ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί να αναδεικνύονται από τη βουλή, μετά από εκδήλωση ενδιαφέροντος, με μυστική ψηφοφορία,

- να περιορισθούν τα επίπεδα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δήμοι και νομαρχίες να ενοποιηθούν και να δημιουργηθούν μητροπολιτικοί δήμοι,

- οι περιφερειάρχες να εκλέγονται απ` ευθείας από τους πολίτες με ενιαίο ψηφοδέλτιο κατά περιφέρεια και να προίστανται των μητροπολιτικών δήμων με ουσιαστικές αρμοδιότητες,

- οι επικεφαλής της τοπικής αυτοδιοίκησης να αναδεικνύονται από τα σχετικά συμβούλια, ύστερα από εκδήλωση ενδιαφέροντος, με μυστική ψηφοφορία,

- οι αιτήσεις όλων των υποψηφίων, προς τις αρμόδιες δικαστικές αρχές, για συμμετοχή τους σε πάσης φύσεως εκλογές, να συνοδεύονται υποχρεωτικά με πλήρες βιογραφικό σημείωμα, χωρίς καμιά εξαίρεση, το οποίο να δημοσιεύεται.

Αντιλαμβάνομαι ότι η πρότασή μου αυτή προϋποθέτει ισχυρή και σχεδόν καθολική μεταρρυθμιστική θέληση του λαού και φυσικά δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως, δεν θα μπορούσε άλλωστε, γιατί χρειάζεται εξειδικευμένη επιστημονική μελέτη. Θα χαιρόμουν όμως αν είχα τα σχόλιά σας, θετικά ή αρνητικά, για το πνεύμα της πρότασης και ενδεχομένως για να συζητηθούν επί μέρους θέματά της.